بود كه از آنها نيست و خدا آنچه در ذات او بود به وسيلهء حميّت و تعصّب و خشم بيرون آورد تا آنكه گفت : « مرا از آتش آفريدى و او را از گل » . ( 1 ) 7 - از زهرى ، گويد : پرسش شد على بن الحسين ( ع ) از عصبيّت ، در پاسخ فرمود : تعصّبى كه صاحبش از آن گنهكار است اين است كه بدهاى تيره و تبار خود را از نيكان ديگران بهتر شمارد ، اين تعصّب نسبت كه كسى تيره و تبار خود را دوست بدارد . تعصّب اين است كه تيره و تبار خود را بر ستم و ظلم كمك و يارى دهد . باب كبر ( 2 ) 1 - از حكيم ، گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از كمترين درجهء الحاد ، در پاسخ فرمود : كمترين درجهء آن ، كبر است . ( 3 ) 2 - از حسين بن ابى العلاء ، از امام صادق ( ع ) گفت : شنيدم مىفرمود : كبر در بدترين مردم است از هر جنسى باشند ، كبر و بزرگى برازندهء خدا است ، هر كه با خدا عز و جل در رداى برازندهء او ستيزه